GITMEDEN HEMEN ONCE # 82 "Son Sigara"

Yaptığım iş ve sürdürdüğüm mobil hayatım sayesinde abartısız neredeyse hergün yeni biri ile tanışıyor, birileri ile konuşuyor, bir şeyler paylaşıyorum. Sahip olduğum metabolizma, damarlarımda akan kan gibi kafayı da hızlı çalıştırıyor, hızlı algılıyor, hızlı cevap veriyor, birini dinlerken bir diğerine de laf yetiştirebiliyorum ya genel kanı IQ um yüksek olduğu yönünde ve hakkımda ilk dile getirilen şeylerden biri bu oluyor ama aslında çok yanılıyorlar. Şimdiye kadar hiç bu konuda test yaptırmamış olsam da çok normal bir seviyede bir IQ'ya sahip olduğumu biliyorum. Hatta zaman zaman olaylar karşısında verdiğim tepkilerden dolayı vasatın bile altında bir zekaya sahip ve "dünyadaki zeki görünümlü en gerizekalı insan"olduğumu düşünüp sıkça kendimle dalga geçiyorum. Diğerlerini kandıran, beni de kurtaran gerçek ise IQ'um değil de EQ, duygusal zekamın normalin üzerinde olması. Aslında her türlü insanla çabuk iletişime geçebildiğim için söylediklerini çabuk algılayabiliyor ve tanrının bana bahşettiği en büyük hediyesi hissiyat ile işlerimi, ilişkilerimi yönetiyor, sonuç alıyor; EQ'nun nimetlerinden gani gani faydalanıyorum.

İş böyle olunca, kafama koyduğumu yapıyor, tuttuğumu koparıyorum gibi görünüyor ama o zaman da başka bir yanılsamaya sebebiyet verip, "iradeli bir insan" olduğum kanısını oluşturuyorum ki aslında bu da külliyen yalan, zira iradenin meziyetlerim arasında sayabileceğim bir şey olmadığını biliyorum. Çünkü ben tutku ile bağlandıklarımı veya azılı bir şekilde alıştıklarımı öyle bir kalemde silemiyor, yapmazsam bana iyi geleceğini, bırakmazsam faydası olmayacağını bildiğim şeylerden, öyle sade irade ile vazgeçemiyorum.

Bırakmak iyi olduğum bir konu değil benim; ne sevdiğim adamı bırakabiliyorum, ne de bir işi yarıda...Ne günde küp küp tükettiğim şekeri bırakabiliyorum, ne de günde neredeyse bir pakete varan sigarayı...

Bırakmam gereken şeyleri ve bırakmazsam olacakları gayet iyi biliyorum, zekam ile ilgili atıp tutuyorum da gerizekalı da değilim tabii ama yine de işte yine de sanırım sadece düşüncesi ile bile bir yoksunluk hissine kapılıyor, göbek adım direnç ile iradeyi her seferinde alt ediyor, sonunda da beceremiyorum.
Ama artık bu durumdan da gayet sıkılmış olduğumdan, yine verdim karar, bırakılması gerekenleri bırakıyorum. Işe de sigara ile başlıyorum; yarın atlıyorum arabaya, Ankara'ya gidiyorum ve 1278.ci denemem de olsa sigarayı bırakıyorum.
Önce sigarayı bırakıyorum, sonra şekeri; yaptım programı, yoksunluklarını da haftada 3 pilates, 2 yüzme ile kapatıyorum...

Bunu da buraya yazarak, bangır bangır ilan ediyorum ki, bu konuda akıllara zarar reputasyonum olduğundan, harcanan bu kadar efor, zaman ve paraya rağmen bir daha elim o sigaraya giderse utanacak bir sebebim olsun...

Hadi bakalım Ankara, Dr. Nezih ve Ece Hanım, ehh o kadar gitmişken bir de Anıtkabir beni bekler...Gideyim sigarayı bırakıp döneyim...


Fotograf; Last One @ Cihangir by DEN
Müzik ( yazarken ); Sigara by SEBNEM FERAH :)

BREUIL-CERVINIA

Hahahahayttt yendim seni KORKU...

Big Bear'in küçük tepesinde ateş gibi düştüğün içimden, Alplerin zirvesinde fırlatıp attım seni dışarı; buhar olup, belki de kuşlara yem olup, kaybolup gittin.
O kadar kayboldun ki; ne, daha dağ yolunda araba ile yukarı tırmanırken başlayan yükseklik korkusu kaldı, ne de deli işi demir halata bağlı küçücük kutular içindeki kalp çarpıntıları. Ben çıkıp da bıraktım ya kendimi o 3500 metreden aşağıya, peşi sıra gelen ayak izlerim gibi sen de geride kaldın, bittin...

Bir şeye karar verip, onun peşinden giden ve en çok da aksiyona geçen tarafımı seviyorum... Sabırsız ve herşeyin hemen olmasını isteyen bir yapım var ya, bekleyemeyeceğimden bir sene daha; baharın ilk gününe sıcacık bir güneşin masmavi bir gökyüzünde parıl parıl parıldadığı, mis gibi bir havada, bembeyaz karların içinde girdim.
Dört tarafı 4000 metre dağlarla çevrili, insanları güzel, havası güzel, doğası muhteşem Cervinia'ya gittim (21-23 mart)...
Sardım hiperaktifi Ertan'ın başına, 3 günü, sabahtan akşama, tanıdığım en şahane hoca Luca ile adım adım yukarı tırmandım, güldüm, eğlendim, oksijen sarhoşu oldum. Her gün biraz daha cesaretlenip, sonunda da korkunun yönettiği korkuları atıp bir kenara acayip keyif aldım.

O kadar güzel bir üç gün geçirdim ki Cervino dağının eteklerinde, dönmek istemedim. Evime bu kadar yakın cennet gibi bir yer varken, bütün kış daha önce gelmediğim ve kaybettiğim zaman için pişman oldum. Hep söylüyorum ya korku çok kötü bir şey, bizi yaşayabileceğimiz güzelliklerden uzak tutar diye, işte tam olarak bir kere daha ne kadar haklı olduğumu anladım.
Üstüne gidip, atıp kurtulmak lazım ne kadar karın ağrıtan his varsa içimizden. Tanrı'dan başka hiçbir şeyden korkmayacak kıvama gelip, özgürce yaşamak lazım.

Düşünüyorum da becerebilsem korkmamayı neler yapardım diye, aklıma ardı ardına bir sürü şey getirip, sadece düşüncesi bile heyecanlanıyorum.
Anladım ki benim adrenalinim özgürlük. Her yapamadığım veya yapamacağımı düşündüğüm şeyi yaptığımda kendimi daha da özgür hissediyor ve yapabileceklerimin sınırını genişletip daha da ileri gidiyorum.

Sözün kısası acayip keyifli, rüya gibi bir 3 gün geçirip, acayip gaza gelip döndüm Istanbul'a.
Aynı gazla da kafamda ki projelere daha bir sıkı sarılıp, koyuldum harıl harıl çalışmaya.
Yaşam kısa, daha yapacak çok şey var, süreyi olabildiğince uzatmak lazım mantığı ile korku gibi çıkarıp atmak için sigarayı hayatımdan doktordan randevumu aldım, yeniden pilatese, yüzmeye başladım...

Yine içim kıpır kıpır, bahar geldi, korku gitti, heyecanlı heyecanlı, biraz avare dolanıyorum ortalıkta...şahane...


Fotograf; @ Plateau Rosa by DEN
Müzik ( yazarken ) ; Margherita by MASSARA ( 1979) - ilk defa yazarken böyle ritimli bir müzik kullandım, bu da enteresan :)

GITMEDEN HEMEN ONCE # 81

Yanıbaşımda bambaşka bir hiperaktif, kafamda dün gece partide yaşanan olay uçağa gitmeyi ve bindiğim gibi uçağa uyumayı bekliyorum; zira dün gece nerdeyse hiç uyumadım ve o uçaktan inmeden kendime gelmem, dinlenmem lazım. Bu kafa ile önümüzdeki 6 günü en sağlam hiperaktiflerden biri ile geçireceğimi düşünmek birden öyle çok da eğlenceli gelmedi ama yapacak birşey yok, çıktık yola bir kere....

Neyse yorgunluğumu atınca, oraya varınca herşey değişir nasıl olsa...Hem yarın destek güç Ertan da geliyor; bugün ve yarını atlatınca çarşambadan sonrası zaten keyif olacak...

Veee Tanrım sen ne büyüksün! Hala seni şaşırtmaya devam ediyor olacağım ki, hala girmeyen aklıma girsin diye hala cebinden çıkarıp önüme bıkarıyorsun ve sabrınla da sen de beni şaşırtıyorsun.
Biliyorum bahşettiğin akla ihanet ettiğimi düşündüğün zamanlar oluyor ama ne yapayım; bu akıl ile bir de kalp vermişsin...

Ben en iyisi kalkıp uçağa gidip, biraz uyuyayım; çünkü yorgunluktan yazamıyorum bile....


FOTOGRAF: alba by DEN
MUZIK ( yazarken ) : gymnopedie No 1 by ERIK SATIE

Kıpır Kıpır

Genova'da ki külkedisi halimden öğrendigim bir şey var ki bir kova su ile biraz sabunun temizleyemeyeceği hiçbir şey yok.
Keşke içimiz kirlendiği veya bulandığında da sıvayıp kolları, su ile sabuna sarılabilsek. Keşke var gücümüz ile bir güzel ovalasak ve akıtabilsek tüm kirleri. Ya da keşke kırmızı ışıkta duraksadığımızda, garfiled gibi cama yapışıp, başında dakikalarca otomatige bağladığı hayır dualarını, birşey koparamayacağını anladığı anda ise tüm samimiyetsizliğini çirkince dışa vurarak ardı ardına beddualarını sıralayan dilencinin sesini bastırsın diye sonuna kadar açtığımız gibi stereonun sesini, duymak istemediklerimize kulaklarımızı tıkayabilsek, keşke görmek istemediklerimize gözlerimizi kapayabilsek. Ama hayatta böyle yürümüyor tabii işler...

Yürümüyor yürümesine de son zamanlarda kendimde farkettiğim bir şey var ki, mis kokulu sabunlar, bangır bangır çalan şarkılar gibi işe yarıyor; duymak istemediklerimi duyup da geçmemi, görmek istemediklerime boş gözlerle bakmamı sağlıyor.
Çünkü şöyle bir gerçek var ki içimi kıpırdıtıp beni heyecanlandıran yeni bir şeyler bulduğumda focusum değişiyor ve farkettim ki ben tanıdığım, çok tanımasam da bir şekilde karşılaşıp sohbet ettiğim hatta hiç tanımadığım insanların bile heyecanlarından ve hayalinin peşinden gidiyor olmasından positif etkileniyor, onları kendi hayatıma taşıyor ve geleceğe dair ümitleniyorum.

Enteresan bir şekilde çok önemli bir döneme girdiğimi ve sanki uzun yıllardır biriktirdiğim, geliştirdiğim projelerimin tek tek saklandıkları yerlerden çıkıp, hepsinin aynı anda gerçekleştirilmeyi beklediklerini hissediyorum. Hissettikçe heyecanlanıyor, heyecanlandıkça fikir üzerine üzerine fikir üretip, çeşit çeşit insanla görüşüyor, yepyeni yüzlerle tanışıyor ve  hangisini hangi sırada yapılması gerektiğinin hesaplarını yapıyorum. Kafamın içinde dönen her bir projeyi aynı zaman dilimi içinde, aynı itina ile çalışıyor, her birinin aynı mükemmellikte çıkması için en küçük bir ayrıntıyı bile gözden kaçırmamaya çabalıyorum.

Her ne kadar, daha neredeyse bir bebe iken hayal ettiğin işi yaparsan yap, 15 seneden sonra çokça sabrını ama en kötüsü de o seni hiç terketmesin istediğin çaylak ruhunun heyecanının birazını malesef kaybediyorsun. Işte en çok da bunun için koydum bütün fikirlerimi, hayallerimi, projelerimi önüme, Derin'in üzüme diktiği gibi koca gözlerini, ben de diktim gözlerimi kaçmasınlar diye onlara bakıyorum.

Çok acayip şeyler olacak; hissediyorum ve bunun için çok heyecanlanıyorum.
Hadi bakalım hayırlısı!



visitors; Pier Paolo, Laura




FOTOGRAF; 36 Üzümün Gözünden Derin http://instagr.am/p/obLrU/ by ZEYNEP MATRAS
MUZIK ( yazarken ); Mr. Bojangles by ROBBIE WILLIAMS

Akıllı Kadın

Bazen bir şeyi yapmayı çok ister, gerçekleşse olabilecekleri son detayına kadar hayal eder, peşi sıra hayaline kaptırır kendini gerçekten olmuş gibi heyacanlanırsın. Saatlerini, gecelerini hatta yıllarını geçirirsin aynı tek bir hayalin detaylarını kurgulayarak. Zaman geçer, sen büyürsün, yaşanmışlıklarla fikirler ve vizyon değişir ama o tek bir hayal, aklının bir kenarında, kalbinin bir köşesinde olduğu gibi kalır, seninle yola devam eder.  Içinde de yapabileceğine dair çok büyük bir inanç ve yeterli beceri olduğunu hissedersin ama yine de yüreklendirilmek, dışardan biraz itiklenip, destek görmek ister, doğru zamanın gelmesini beklersin sabırla...

Bazı arkadaşlar vardır uzun sessizliklerinde huzur bulur, diğer bazılarının saatler süren, her konudan dem vurduğun sohbetlerinden bilgiye olan iştahın kabarır, beslenirsin.

Bazı adamlar vardır; adam gibi adam dersin. Duruşları, fikirleri bellidir. Konuşursun dinler. Sormazsan fikrini söylemez, söylediyse bir kere sonradan ağız değiştirmez. Bakar, bekler sorunlar karşısında ani hareket etmez. Yaşamın anlamını sorgular, kendine olan arayışı bitmez; çünkü bilir ki değişmeyen tek şey değişimdir ve her değişimde yeni bir ben vardır bulunması gereken, pes etmez. 

Bir de benim gibi akıllı kadınlar vardır; herşeyin şuursuzca tüketildiği günümüzde, bu korkunç düzene kaynak sağlamakta en baş rolü oynayanlardan biri olmasına rağmen, çocukluğundan beri en büyük yatırımı arkadaşlarına yapar. Yukarıdakiler gibilerini buldun mu emek verir, kıymet, sevgi verir, sonrasında da oturur bir güzel meyvesini yer. 

Bildiklerinden bu arkadaşlar onun ciğerini, hayallerini her yeri geldiğinde itikler, yüreklendirir, kendileri ve bilgileri ile beslerler...O da biraz keyifli uzun sohbetin biraz da yuvarlanan rakıların tatlı sarhoşluğuna rağmen oturur beyaz sayfanın karşısına yine yazar. 

Canımsınnnnn Yavuz... 

visitor; Bigi

FOTOGRAF; Tucan@Iguassu by DEN

MUZIK ( Yazarken ) These Streets by PAOLO NUTINI

ZEYNEP DOĞUKAN

Al işte yeniden o nasıl bir sabaha uyanacağını bilmediğin, aldığın bir haberle hissettiğin, söylediğin,yazdığın, isyan ettiğin herşeyin birden anlamsızlaştığı, kafanın karışıp afalladığın günlerden bir tanesi daha.
Bazen kafalarımızın almadığı, anlayamadığımiz o kadar acayip bir düzen var ki yukarıdan yönetilen; çok değil daha birkaç saat önce "hey sen! hayat kısa da o kadar da değil" ahkamını sana itina ile yedirip yutturan, hayatını ve gidişatını acımasızca sorgulatan, dert ettiklerinin dert olmadığını sert bir tokat gibi yüzüne vurup, içine çığlık çığlık bir sessizliği ve kafana geçmişten görüntüleri lök gibi oturtan birgün bugün.

ZEYNEP DOĞUKAN; 36 yaşında, genç bir kadın, benim liseden sınıf arkadaşım ani bir şekilde ölmüş dün...

O kadar garip, o kadar anlamsız ve olamayacak birşeymiş gibi geldi ki haber ne hissettiğimi bile anlayamadım; sabah oturdum uzun uzun onu düşündüm. Liseden sonra belki de hiç görmediğim ender kişilerden biri olduğu için gözümün önünde 16-17 yaşlarında sessiz, sakin ama her daim sıra arkadaşı Ayşe ile kikirdeyip, oval gözlüklerinin arkasında gözlerinin içi gülerek bakan, rengarenk atkıları ile çiçekli basma etekler giyip, bez çanta taşıyan küçük bir kız belirdi gözümde. Bunca senedir görmemiş olmama rağmen en net sesini hatırladım.

Taşıdığı ruhun arınması neden bu kadar kısa sürdü bilinmez; geride kalan ailesini, varsa sevgilisini veya kocasını, ona canımmmm diye sarılan can dostlarını ve nasıl hissediyor olabileceklerini düşündüm, içim ezildi çok feci. Her ölümde akıttığımız göz yaşlarımızda biraz da kendi senaryolarımız olduğundan, geride kalanların hallerini hayal bile etmek istemedim, korktum. Acaba onu bir şekilde yarım bırakan, kalbini kırıp canını acitan birileri var mıydı ve varsa, garibanım nereden bilsin olacakları, o kişinin bu yükü nasıl taşıyacağını, bunun hayatını nasıl etkileyebileceğini merak ettim, üzüldüm.
Her ölüm haberi kötüdür de daha yapacak, hayata katacak çok şeyi olan, yıllarca aynı dört duvar arasında, aynı sıralarda, aynı korku ve güzellikleri yaşadığın, bir şekilde hayatından geçmiş, ona dokunmuş gencecik birinin ölüm haberini almak çok kötü, gerçekten aptallaştım.

Yine hayata dair birşey bilmediğimi kabul ettiğim birgüne uyandım bugün; bizim başımıza gelmez diye düşünüyoruz ama belki de hayat gerçekten çok kısa. Onun için kırmamak, kimsenin canını yakmamak, fazla ahkam kesmemek; başımıza gelenleri de yukarıya havale etmek lazım...

Ruhun şad olsun Zeynep, gittiğin yer ferah, dönüşün muhteşem olsun! Yukarıdan ailene göz kulak ol gözünü seveyim....


visitor; Lobsang


Müzik ( yazarken ) ; Un'altra corsa by PAOLO BUONVINO

KIZDIRMAYIN BENI

Hava eksi 5 derecede bile olsa, giyilecek ise o elbise altına 12 pontluk louboutinler, hiçbir güç bana çorap giydiremeyeceğinden çıplak bacakları gören istinasız herkes, bazen şaşırarak bazen de yadırgayarak "üşümüyor musun" diye sorar ve ben de istisnasız her seferinde " üşüyorum elbet, biyonik değilim ya ama gel gör ki susuzluk hiçbir şey, imaj herşey" diye cevaplarım, gülüşürüz hepberaber.

Gülüşürüz ve mutlaka üzerine bir de geyik döndürürüz ama aslında ben ciddiyimdir ve önemlidir bu imaj meselesi; zira kendimizi ortaya koyuşumuzdur.
Her şart ve koşulda, herkese ve hayata karşı duruşumuz, kendimizi gösterme şeklimizdir imaj.
Onun için ya olduğun gibi görüneceksin ya da göründüğün gibi olacaksın ki durumlar karşısında çelişkili hareket sergileyerek zedeleyip imajı, akıllarda soru işaretleri bırakmayasın.

Kızgınlıksa kızgınlık, acısı ise acı neyse işte yaşadığın; her daim yaşının, konumunun, tecrübelerinin gerektirdiği gibi davranıp, yapman gerekeni asaletini bozmadan yapacaksın. Çocukluk yaşları çok geride kaldı artık, hayat da kısa ama o kadar  da değil olduğundan ne zaman kendini geri çekmen, ne zaman durman gerektiğini bilip, tırmalamaman gereken yerde çok da ısrarcı olmayacaksın ki "yuhhh! bu kadarı da fazla artık" dedirttimeyip, komik duruma düşmeyecek ve daha önceleri yarattırdığın düşüncelere ihanet etmeyeceksin.

Ne ise derdin, kendi kendine kuyruğunu sıkıştırmış kedi misali hırçınlaşmayacak, düşüncesizlik boyutuna geçip, daha fazla insanların kalbini kırmayacak, onları daha da fazla kızdırmayacaksın.

Off be Istanbul, ne güzel keyfim yerinde, ruhum hafifti; gelir gelmez, daha ayağımın tozu üzerinde böyle can sıkılınır, insan bu kadar kızdırılır mı?
Hah "düzgün kızmış"! Bilirim ben, gördük ve halen görüyoruz o düzgün anlayışını da konumuz o değil...Mesele düşüncesizlik, mesele cüret, mesele yaşananlara şimdiye kadar yapılmış en büyük ihanet!


visitor; Lobsang




FOTOGRAF ; Seb-i Arus http://instagr.am/p/ZeF0R/  by BEBISH
MUZIK ( yazarken ) ; Sultanım by RAHMAN ALTIN