29 Ekim 2009 Perşembe

ATATÜRK ölmedi,yüreğimde yaşıyor...

8-9 yaşlarındaki bir oğlan çocuğu hastalanıyor ve daha detaylı bir fikir edinebilmesi için, röntgen çekilmesine karar verilip, randevu alınıyor.
Çocuk röntgenin ne olduğunu bilmiyor ya, soruyor ona ne yapacaklarını.
Annesi en basit şekilde, kalbinin fotoğrafını çekeceklerini ve hepberaber ona bakacaklarını söyleyiveriyor.
Çocuk ikna oluyor olmasına da gece bir türlü uyuyamıyor, acayip heyecanlı. Anne oğlanın heyecanını yatıştırmaya, korkacak birşey olmadığına dair onu ikna etmeye çalışırken, bu uykuları kaçıran heyecanın sebebini sormayi da ihmal etmiyor ve o küçük oğlan, bütün naifliği ile ;
"anne çok heyecanlıyım, yarın Atatürk'ü göreceğim" diyor.
Anne şaşkın ve hiçbir bağlantı kuramaz bir şekilde;
"nasıl yani?" diyor
Cevap muhteşem;
"Atatürk kalbimizde yaşıyor ya ! "...

Birkac sene once, bana gercek bir olay olarak anlatilmisti bu hikaye. Yaşanmış mıdır, yaşanmamış mıdır bilemem, ama ben yaşanmış olarak kabul ediyorum ve çok seviyorum.
Burada durup da Türk eğitim sisteminin ne kadar analitik düşünmeden uzak, ezbere dayalı ve dayatmacı olduğunu tartışacak da değilim, bugün değil.
Küçücük bir oğlan çocuğunun duyduğunu olduğu gibi ve doğru olarak algılaması saflığını gördüğüm için bayılıyorum ben bu hikayeye.
Ve evet her ne kadar onun zannettiği gibi olmasa da " Atatürk ölmedi, yüreğimde yaşıyor... "
2 hafta önce bayram dolayısı ile asılan bayraklara karşıyım demiştim, ama fikrimi değiştirdim, değilim karşı.
Kaş yapacakken göz çıkaran, en büyük güçken, küçücük bir olayı kontrol altına almaktan, çok hassas bu konuda çıkabilecek sorunları engellemekten aciz veya dikkatsiz bir hükümet varsa bu ülkede, her köşe başına asılsın bayraklar....

2 yorum:

  1. Merhaba. Yazıların çok ilgimi çekti ve konu Atatürk olunca yorum yapmadan duramadım. İçim sıkılıyor. İçimi sıkan aslında yaşananlar değil, yaşananlar karşısında elim ayağım bağlı seyrediyor olmam. "ne yapabilirim?"'in cevabını bilmiyorum ama o gün geldiğinde, o ahval ve şerait içinde vazifemi yerine getireceğimi biliyorum. Aklım almıyor, "O" bu mucizeyi nasıl başardı? Tekrar görüşmek üzere, kendine iyi bak. CB

    YanıtlaSil
  2. Bu aslinda bildigin bir gunluk :) sadece yasadiklarim ve hissettiklerimi anlattigim, ileri icin saklayacagim birsey..ama iste arada, hic tanimadigim, kim oldugunu hic bilmedigim birinin gelip de 'yazilarin cok ilgimi cekti' dediginde mutlu da oluyorum cok.
    yazmak inanilmaz bir egzersiz..cok keyif aliyorum, biraz daha sevk verdigin icin sana da cok tesekkurler..

    Ataturk icimizde yasiyor, yasayacak, bizim cocuklarimizin icinde de yasayacak. Biz kendimizi egitecegiz, hakkimizi koruyacagiz, her olan bitenden korkmayacagiz ve dedigin gibi yeri geldiginde de ustumuze duseni yapacagiz...
    Sevgiyle...
    D.

    YanıtlaSil

Bu gadget'ta bir hata oluştu